Een beetje van onszelf en een beetje van Sonja....

Ja, ook hier is het Sonja B virus toegeslagen.
Na het zoveelste succesverhaal gehoord te hebben bij de kapper besloot ik om me toch ook maar eens te gaan verdiepen in wat Sonja vindt dat je moet doen (en waarschijnlijk vooral moet láten) om je ideale gewicht te bereiken.
Toen ik de titel van haar eerste boek zag, schoot me te binnen dat er blijkbaar ook op het prikbord van Marco al mensen kennisgemaakt hadden met Sonja. Een item wat ik tot nu toe (mede door tijdgebrek) niet gelezen had, had namelijk dezelfde titel.
Natuurlijk was ik tijdens SIR Mathijs tegengekomen en net zoals veel anderen enorm verbaasd over zijn metamorfose. Heel wat kilootjes had hij achter zich gelaten en nu ik het item op het prikbord las, bleek ook hij de Sonja Bakker methode te hebben gevolgd. Weer een succesverhaal erbij!
Ik wist dat er wat commentaar gekomen was op wat zij aanbeveelt om wel of niet te drinken en eten en met wat googelen had ik ook dat snel gevonden.

De boeken heb ik eerst uit de bieb gehaald, ik wilde namelijk niet weer voor iedereen apart moeten koken. (Rink heeft een bepaalde voedselovergevoeligheid waardoor hij heel veel niet mag eten zoals, kaas, melk, tropische vruchten, gewoon brood, suiker, chocola .....)
Na wat lezen en doorbladeren leek het boek voor kinderen én tieners het meest geschikt. Ook Sanne wil namelijk wat kilootjes kwijt voor de zomer en buiten dat haar tussendoortjes wat meer plannen in plaats van elke keer als ze trek heeft wat pakken. In het boek voor kids staan menu's en tussendoortjes die je makkelijk kan meenemen, best belangrijk als je een groot deel van de dag op school of op je werk bent.
We zijn nu 2 1/2 week 'op weg' en het is zeker goed te doen. Niet dat het ons altijd lukt om de 'lekkere trek' te negeren helaas, maar meestal lukt het wel.

We nemen wel wat extra fruit en ook drinken we wat meer melk dan er aangegeven staat. Verder nemen we ook weleens ander broodbeleg, want als je 2x ham of rookvlees mag in een week, wat doe je dan met de rest?

Koken vond ik altijd erg leuk. Vanaf dat ik een jaar of 12 was maakte ik regelmatig op zondag het eten klaar (in het begin 'na de nodige voorbereiding' van mijn moeder) Na de middelbare school heb ik op het punt gestaan om de opleding van diëtiste te volgen, het enige wat mij tegenhield waren de sombere vooruitzichten qua werk. (Nadat je na 4 jaar studeren je diploma had gehaald, was de kans op een baan heel klein. Een half jaar na afstuderen had 90% nog geen baan) Ook toen ik Rink net leerde kennen, experimenteerde ik nog met gerechten. Maar vaak als ik iets anders dan anders had klaargemaakt was hij daarna niet lekker, wat varieerde van 'een beetje niet lekker', tot hevige migraine aanvallen van enkele dagen. We waren er na een poosje wel achter dat het met 'eten' te maken had, maar wat precies de boosdoener was? Dat heeft een jaar of 8 geduurd, waarin ik hoelanger hoe meer 'down-to-earth' ben gaan koken. De lol gaat er wel vanaf als iemand vaak ziek wordt. Gelukkig is er toen wel achterhaald waar hij het meest gevoelig voor was, wat resulteerde in dat ik bijvoorbeeld zelf zijn brood bakte en zijn toetjes maakte. In de voeding die je in de winkel kan kopen bleken vaak toevoegingen te zitten waar hij op reageerde. Langzamerhand ontdekten we adresjes waar ze brood verkopen zonder toevoegingen en gelukkig is er ook steeds meer in supermarkten te vinden op bijvoorbeeld soja-basis.
Maar met de gerechten die ik de afgelopen paar weken heb klaargemaakt, voel ik het 'ha, leuk, kokkerellen gevoel' weer helemaal terug komen. En het meeste is (soms met een kleine aanpassing of een apart houden van iets) ook door Rink te eten!

Met een beetje van onszelf en een beetje van Sonja, slaan we dus meerdere vliegen in één klap!! :-)

Feest!!
Nee, er staat niet weer een verjaardag op het programma maar donderdag mocht ik onverwachts genieten van een besloten optreden van Marco en zijn bandje.
Woensdagochtend ging terwijl ik op mijn werk was m'n mobieltje. Het was Annette met de vraag of ik de volgende avond wat te doen had. Natuurlijk wist ik dat zij een uitnodiging had om naar een besloten optreden (Samsung) van Marco te gaan die avond, maar dat er onverwachts ook voor mij een plaatsje zou vrij komen..... Gelukkig stond ik niet op mijn afdeling, maar bij de kopieerder die wat apart staat opgesteld, dus mijn 'juichkreet' werd niet door al teveel mensen gehoord ;-)
Het zou alleen wel stressen worden om er op tijd te kunnen zijn. Ik moest donderdags tot half vijf werken, en hiervandaan, richting Amsterdam, in de spits, daar zou ik een paar uur over gaan doen. Eerst was er gezegd dat we om 19 uur aanwezig zouden moeten zijn, maar later hoorde ik dat de deuren pas om 20 uur dicht zouden gaan. Dat zou met de trein vanuit Dordrecht te doen moeten zijn!
Afijn, om 16.40 was ik thuis, snel omgekleed en wat te eten en drinken meegepakt en om 17 uur reed ik hier weg, op weg naar Dordrecht. Ik had gezien dat als ik de trein van 17.48 daar zouden hebben ik op tijd in Amsterdam zou zijn. Normaal ben ik in zo'n 20 minuten in Dordrecht, maar.....op deze middag bleek er dus op een stuk weg waar anders rond die tijd geen files staan, er wel eentje te staan. Dat begon al lekker......
Net voor 18 uur parkeerde ik mijn auto op de parkeerplaats achter het station. Daar moet je wel betalen, maar anders zou ik 's nachts ( ik zou rond 1.35 terug zijn op het station) nog een donker park door moeten lopen, en daar had ik weinig zin in. Een treinkaartje had ik al gekocht en de volgende trein, die van 18.11 stond al klaar. Het bleek dat ik wat dat betreft geluk had, want voor een trein die daarna naar Amsterdam zou gaan stond al aangegeven dat hij 40 minuten vertraging had.
Ondertussen had ik Annette, die in Leiden op dezelfde trein zou stappen, al gesmst dat ik later kwam en zij zou vast richting Amsterdam gaan en uitzoeken waar de tram stopt die we ook nog zouden moeten hebben.
De treinreis verliep vlot, ff bijkomen van een dag werken en daarna het stressen en met maar een paar minuten vertraging kwam ik aan in Amsterdam waar Annette op me stond te wachten. Wauw, wat ziet ze er goed uit, was het eerste wat in me opkwam!
Op een holletje gingen we richting de tram die al klaar stond. We vroegen welke halte we moesten uitstappen en dat bleek maar 1 halte verder te zijn. We bedachten dat als het maar 1 halte was we terug ook wel zouden kunnen gaan lopen, maar 1 halte, bleek toch een aardig stuk te zijn waarvan ook nog een gedeelte onder een aantal donkere viaducten door, dus terug ook maar met de tram.
Om 19.55 waren we bij de locatie (PAT) en nadat we ons hadden gemeld, gingen we met een roltrap naar de 1e verdieping waar we werden ontvangen met hapjes en drankjes. Even hebben we wat rond gekeken langs de verschillende (ver)nieuwde apparaten die stonden opgesteld en toen we de zaal helemaal waren rondgelopen kwamen we Ine en haar broer ook tegen. Waar zij stond leek ook een ingang te zijn naar waar later de presentatie en optredens zouden plaatsvinden, dus daar zijn we ook blijven staan. Helaas bleek dat het programma een half uur later begon dan gepland was en aangezien Marco als laatste op het podium zou staan, was het maar de vraag of we het hele optreden zouden kunnen zien.
Na een poosje konden we een plekje zoeken en we kwamen helemaal vooraan terecht, dat was mazzel! Het programma begon met diverse mensen die iets kwamen vertellen over hun werk en de nieuw ontwikkelde producten. Zeker voor ons niet interessant, maar blijkbaar ook voor de meeste andere aanwezige niet want er werd ontzettend doorheen gekletst.
Na deze praatjes trad eerst Trijntje op en daarna kwam Marco. Wat een energie straalde er weer van hem af! Zijn bandje was op Nick na ook met de complete bezetting aanwezig en ook zij hadden er weer zin in!
Ongelofelijk, als ik een poosje Marco niet heb zien optreden dan weet hij me altijd weer te verrassen, wat is hij (wat zijn ze) toch goed!! Het was weer super GENIETEN :-)
Marco gaf heel wat mensen op de eerste rij een hand en hij herkende ook Annette al snel.
Helaas gaat de tijd natuurlijk veel te snel op zo'n moment, we zouden om 23.20 weg moeten.... en dat was bij Marco's voorlaatste nummer, 'Afscheid nemen bestaat niet'.
Het bleek dat we ook echt niet later weg hadden moeten gaan want we moesten nog een sprintje trekken voor de tram. Op het station was het nog even zoeken naar welke trein Annette zou kunnen nemen, en het bleek dat we tot Leiden samen konden reizen.
Nog vol van het optreden en lekker kletsend konden we dus nog even samen nagenieten.
In Leiden bleek dat Annette niet meer met het openbaar vervoer bij het station kon komen waar het auto stond geparkeerd (bij het CS was geen plaats) en zij moest dus een taxi nemen. Een uur later op het station van Dordrecht bleek het verder reizen ook voor mij niet helemaal vlekkeloos te verlopen. Bij de parkeerplaats moet je daar met een chipknip (of creditcard) betalen, maar volgens het apparaat daar, stond er niet genoeg saldo op. Ik heb sinds februari een nieuwe chipknip en wist zeker dat hij opgeladen was, maar ja, hoe maak je zo'n apparaat dat wijs?
Snel weer uit de auto gestapt en door het station gelopen waar nog enkele security's de boel aan het afsluiten waren. Ik vroeg of ze wisten waar ik m'n chipknip op kon laden, en ze gaven aan dat er aan de overkant van het station een bankgebouw was, maar ik moest wel snel zijn, want het station zou zo dichtgaan en dan kon ik niet meer bij de andere kant komen waar mijn auto stond, tenzij ik ruim een half uur om zou lopen. Oké, op een holletje naar de bank, chipautomaat gevonden, chipknip erin, 'ongeldige pas'..... Nou ja ????? M'n oude chipknip nog geprobeerd, die ik toevallig ook nog bij me had, maar dezelfde foutmelding. Dit ging lastig worden...
Snel terug naar het station en aan de security de situatie uitgelegd. Er bleek op de parkeerautomaat ook een noodknop te zitten, waardoor je contact met iemand zou krijgen. Gelukkig liep de security even mee, en inderdaad, al snel kwam er een dame aan de lijn. Ik legde de situatie uit, ze vroeg of ik een creditcard had, maar helaas. Ze dacht te zien dat eigenlijk de slagbomen open zouden moeten staan, maar ook dat was niet het geval. Oké, zei ze, dan doe ik de slagboom wel even open. Natuurlijk heel leuk, maar op dat moment zat ik niet in de auto en voordat ik richting auto kon lopen was de boom alweer dicht.
Nogmaals aangebeld en dezelfde dame kwam aan de lijn. Ze zei gelijk dat ze op een verkeerde plek had gekeken en dat het mijn fout was omdat er geen saldo op m'n chipknip stond. Ik zei dat ik zeker wist dat ik er geld op gezet had, waarop haar antwoord was dat het er nu in ieder geval niet meer op stond. Ondertussen kwamen collega's van de security al vragen of hij kwam omdat ze het station nu echt gingen afsluiten. Gelukkig bleef hij nog even bij me staan.
Na veel vijven en zessen en overleg met haar achterban wilde de dame voor 'deze keer', 'als ik de volgende keer maar beter op zou letten' enz enz de boom wel open doen......
Eindelijke, na de man van de security bedankt te hebben kon ik dus een half uur later dan gepland naar huis waar ik om 2.30 m'n bed inrolde.
Voor zo'n 50 minuten Marco was ik bijna 9 1/2 uur onderweg geweest wat onder 'normale' omstandigheden hooguit 4 uur was geweest.....
Maar, het was een echt een feest om weer wat Marcomientjes op te kunnen doen :-)

(De volgende dag bij de bank m'n chipknip gecontroleerd en er stond ruim 46 euro op. Als test heb ik er later in een winkel mee geprobeerd te betalen en ook dat liep vlekkeloos. De 3,35 parkeergeld had dus ook geen probleem moeten zijn....)

Fijne paasdagen

Jarig

Vorig week ben ik weer een jaartje ouder geworden.

Het is alweer heel wat jaartjes geleden dat ik het op mijn verjaardag gevierd heb omdat Rink en ik het meestal samen vieren ergens tussen onze verjaardagen in (hij is 2 weken voor mij jarig)
Maar dit jaar viel mijn verjaardag op zaterdag en aangezien voor veel mensen dat nog steeds de beste dag is om op visite te gaan, vierden we onze verjaardagen op 31 maart.
Eigenlijk voel ik me al jarig niet zo erg jarig. Ik dacht eigenlijk dat het normaal was als je ouder werd dat dat gevoel gewoon minder wordt, maar dit jaar was het er weer...het 'ik-ben-jarig-' gevoel.
Van te voren voelde ik het al aan komen. Ik had weer zin om zelf in de keuken te gaan staan en te bakken, wat resulteerde in een appel-/kwark- en chocoladetaart. Bowl mocht natuurlijk niet ontbreken en ook had ik nog wat restjes van een kerstpakket wat onder andere zorgde voor kaviaar op de toastjes.
En ik bèn in de bloemetjes gezet! Allereerst een bos met 45 rode rozen, daarnaast zo'n 8 bossen tulpen, 2 gemengde boeketten en nog eens twee bakken met violen om in de tuin te zetten. Daarnaast ook nog eens allerlei cadeautjes die met tulpen te maken hebben (en er is heel veel te koop op dat gebied, van boodschappentas, 'Janneke Brinkman maandmok', tot oplaadbare lampjes voor in de tuin. Ook kreeg ik een ketting met armband die je door middel van magneetjes op allerlei manier kan dragen en 2 houten tuintafeltjes. Een DVD-recorder naar keuze mag ik nog gaan uit zoeken.
Het was een super weekend want na de visite op zaterdag kwamen m'n jongste zus en zwager 's zondag langs (konden ze het gelijk combineren met de verjaardag van mijn andere zwager hier in de buurt) en ze bleven gezellig eten.

Super, dankzij Bennie lukt het me weer om te updaten.......en ik heb er heel veel zin in!!!
'k Weet gewoon niet waar te beginnen....maar 's ff een nachtje over slapen ;-)

Zo aan het eind van het jaar......
...eindelijk de tijd om terug te kijken op een paar ontzettend hectische maanden.
Maanden die bol stonden van de (gelukkig) leuke dingen :-)
'k Zal maar proberen om de chronologische volgorde aan te houden, de minste kans dat ik wat vergeet ;-)
Allereerst hebben we eind september een andere auto gekocht. Het is weer een Renault Megane geworden. We moesten even wennen aan alle nieuwe snufjes, maar het is inmiddels alweer echt 'onze' auto.
In de herfstvakantie zijn we met mijn familie een aantal dagen naar Burgh-Haamstede geweest. Het was al jaren de bedoeling er weer eens een keertje met z'n allen een weekendje weg te gaan (en met z'n allen is met mijn ouders, oudste zus met man en jongste zus met vriend en wij met z'n drieën)
Het was heel gezellig, we hadden ook super mooi weer en hebben zelfs buiten bij het huis wat we gehuurd hadden lekker poffertjes kunnen eten.

Even een tussendoortje

Op 23 september hadden we onverwacht de mogelijkheid om een besloten optreden van Marco in de HMH in Amsterdam bij te wonen.
Het was al veel te lang geleden dat er een optreden was geweest. Eigenlijk zou het wel heel prettig zijn als je zo'n 1 keer in de 2 maanden even wat Marcomientjes op zou kunnen doen!